มีหลายคนบอกไว้ว่า..

เวลาที่ทำอะไรไปก็แล้วแต่

ไม่ว่าจะพูด คิด หรือลงมือทำอะไร

ให้ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา

แล้วเราจะได้รู้ว่าสิ่งที่เราทำลงไปนั้นคนอื่น

เขาจะรู้สึกอย่างไร....

แต่ขอบอกไว้เลยว่าไอ่การที่เอาใจคนอื่นมาใส่ใจเรา

เนี่ยนะตัวแม่เลย..

เราน่ะคอยแต่เอาใจเขามาใส่ใจเรา

แต่ไม่เห็นมีใครเอาใจเราไปใส่ใจเขาบ้างเลย...

คนอื่นเลยไม่รู้ไงว่าเขาทำอะไรไปบ้าง..

เขาก็จะคิดกันแต่ว่า ก็กูไม่ได้ทำไรนิ่

เพราะเขาคิดถึงแต่ใจเขา ไม่ได้คิดถึงใจเรา...

คนพวกนี้ต้องเจอแบบทีใครทีมันถึงจะดี

ทำกะเราแบบนี้ ก็เจอแบบนี้อะไรประมาณนี้ล่ะ

คือต้องทำให้รู้สึกซะบ้าง...

แต่ถามหน่อยเถอะ ความสุขไหมเจอะเจอแต่แบบนั้น

ต่างคนก็ต่างเจ็บ ต่างคนก็ต่างไม่สบายใจ

เหนื่อยตาย ถ้าเป็นอย่างนี้จะคบไปทำไมให้เสียเวลา

เอาเวลาที่ต้องมานั่งระวังกัน เอาเวลาที่มานั่งร้องไห้คร่ำครวญ

ไปหาใหม่ง่ายกว่าม่ะ แต่ถ้าจะให้ดีนะ อยู่เฉยๆดีกว่า

ไม่เสียเวลามานั่งเคี่ยวเข็ญ

ให้ต่างฝ่ายต่างเหนื่อยใจ เสียเวลาทั้งคู่

ถ้ารู้สึกว่ามีอะไรมันเปลี่ยนแปลงไป เปลี่ยนไปจนเกินที่

ความเข้าใจเราจะตามถึง เชื่อเหอะ..กลับมานั่งทบทวนตัวเอง

ได้แล้ว ชั่งน้ำหนักให้ดี ว่าทุกวันที่เป็นอยู่ความสุข กะความทุกข์

อะไรมันมากกว่ากัน..